Ömer Öz

Korkularımızın çoğuna sosyal kıyasla karar veriyoruz. Uçuştan korkmak çoğu insan için rahatlıkla söylenebilen, saklamaya gerek duyulmayan, ortamlarda dolaysız yoldan paylaşılabilen bir korkuyken yürürken düşmekten korkmak, yemek yerken boğulmaktan korkmak, şizofreni olmaktan korkmak, kör olmaktan korkmak garip karşılanır. Bazı korkuları zihnin daha küçümseyici algılamasının nedeni sosyal olarak utanç gerekçesi olmasıdır. İnsanlar korkunun kendisinden çok korkuya dair sosyal baskıdan...

Boş durmanın, aktivite ve sosyallik içinde olmamanın insanı huzursuz hissettirmesinin nedeni nedir? İşler kötü gittiğinde tek başına kalmak, diğer insanlarla iletişimi kesmeyi seçebiliyoruz. Diğer insanların bizim problemlerimize akılcı çözüm sunamayacakları, bu çözümleri sunmak için bizimle ilgili yeterince bilgiye sahip olmadıkları, sorunlarımdan bahsettiğimde bunu küçümseyecekleri ya da bizden sıkılacakları tarzındaki inançların hepsi bizi kaçınmaya itebiliyor. Karşı tarafın benim sorunumu...

Zihnimiz neden genellikle elinde olmayanı ister, her şartta bir ötekini kovalar ve alternatiflerin daha makul olacağına inanır? “Bulunduğumuz konumu nasıl ilerletebiliriz?” konusunda epey kafa yoran insan bunu kendi hayatına dair kararlarda fazlasıyla yapar. “Sıkışmış” hissetmek tabiri de zannediyorum bu seçeneklerin kötü alternatifler olarak gelmesi nedeniyle halihazırda bulunulan konumda kalmak zorundalığın verdiği bir çaresizlik inancıyla ilintili. İmkanım dahilindeki tüm seçenekleri...